Het maken van een historische roman 12

De mooie maand maart voorkwam dat ik veel tijd achter het toetsenbord doorbracht. De terugkeer van de winter in het staartje van maart, dreef mij ertoe het schrijven te hervatten. Maar dat dwingt me dan weer in allerlei bronnen te duiken. Het een leidt tot het ander. Alles is ook zo verdomd interessant en het leven van een mens kent zo ongelooflijk veel facetten. De informatie komt als een tsunami over mij heen. Ik dreig te verzuipen en dat terwijl ik er toch al zo’n hekel aan heb m’n hoofd onder het wateroppervlak te steken. Ik heb pas leren zwemmen toen ik 18 jaar oud was. Als kind werd ik opgezadeld met ‘zwakke neusslijmvliezen’. Bezoeken aan KNO-arts Bruïne-Altes brachten spookbeelden in mijn kinderhoofd. Ik vreesde de naald in m’n neus. Een naald die steeds grotere proporties kreeg in m’n herinneringen. Allerlei ontstekingen speelden mij parten in de voorhoofdsholte, de neusholte en de oren. Neusdruppels werden toegediend terwijl ik met m’n hoofd op moeders schoot lag. Ze gleden langzaam m’n keel in. Ik kreeg dan wel een droog biscuitje om de vuige smaak van de druppels kwijt te raken. Geen kleedjes naast m’n bed, vanwege overgevoeligheid voor stof. Het kale zeil daardoor koud aan m’n voeten. Een overheersend idee dat water bedreigend was voor mij. Als kind begreep je niet dat het louter om gechloreerd water ging. Daarom kon de angst voor water grote vormen aannemen, zelf zodanig dat personen die vele malen groter waren dan ik flink beschadigd konden raken, wanneer ze probeerden mij in het water te gooien. Paniek maakt oerkrachten vrij. Uiteindelijk heb ik dus toch de overwinning op m’n hersenschimmen behaald en daarmee gelijk een zwemdiploma. Ik weet nu dat het mij mogelijk is te overleven wanneer ik in het water raak. Als het niet hoeft steek ik echter niet mijn hoofd onder het oppervlak. Met een rustige schoolslag en het hoofd geheven bereik ik de overkant van zwembad of meertje. Een meer kun je geleidelijk inlopen, een zwembad kent voor dat doel een trapje. Dat volstaat om verkoeling te zoeken op een zomerse dag. Nu heb ik dus een trapje nodig om uit de brij aan informatie te komen. Als ik m’n hoofd omhoog hou, zie ik het verhaal zich verder ontwikkelen.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Reacties

Ik herken op de foto het spartelwatertje van "Bosbeek" in Santpoort, ergens bij de W├╝stelaan. Spartelwatertje, zwembad of meertje is voor Loek kennelijk nog te doen, de zee is echter "te hoog".
Rob van Straaten, op 01-04-22

Het maken van een historische roman 12

Fonds

Optimisten en pessimisten

Kinhem, wachttijd

Het boek is af

Eten in de vroege middeleeuwen